In werkend Nederland woedt al decennia lang een Kantoorlog die vele slachtoffers maakt. Een miljoen Nederlanders mag, kan of wil niet meer werken. Velen van hen zijn ziek en uitgeblust. In dit boek wordt verteld en verklaard wat er misgaat in Kantoren en hoe Kantoorbewoners daar ongelukkig van worden. Hoe zij klagen, zich beklagen en elkaar aanklagen. En vooral: waarom ze dit alles in stand houden.

Dit boek is een aanklacht tegen ongeluk in organisaties. Er wordt aangetoond dat het niet 'gewoon' is wat er gebeurt in Kantoren, dat niet mensen maar organisaties arbeidsongeschikt zijn. De bedoeling van dit boek is dat Kantoorbewoners en Kantoorbezoekers de Kantoren waar ze verblijven weer 'vreemd' gaan vinden. Met de verbazing, eventueel de schrik, begint namelijk de strijd tegen vervreemding. Kantoorbewoners kunnen ontsnappen uit de absurditeit die hun eigen maaksel is, ook al voelen zij zich soms krijgsgevangen in de Kantoorlog.

Er wordt in dit boek ook gezocht naar oplossingen, naar ontsnappingsrichtingen. In de tweede helft van het boek wordt een soms onvermijdelijke, soms absurde, soms onverwachte toekomst geschetst. De organisatiekunde staat nog met één been in het oude millennium: het wordt tijd een pootje bij te trekken. De opdracht voor managers en adviseurs is om nu eindelijk werk te maken van zingeving en bezieling in het werk. De opdracht voor Kantoorbewoners is de eigen verantwoordelijkheid te nemen en te begrijpen dat klagen een keuze is.

Inleiding

We zijn het normaal gaan vinden

Deel 1 - Aanklacht tegen het klagen

1. Kantoorlog
2. Gemakzucht of slachtoffer?
3. Vervreemd en verlaten
4. De vinger wijst naar boven
5. Adviseurs: horen, zien en... zwijgen
6. Een spel zonder winnaars
7. De enige constante is verandermoeheid
8. Arbeidsongeschikte Kantoren

Deel 2 - Achter de observaties

9. Een maatschappij van organisaties
10. WereldWijdWarrig