
Het was vroeger altijd druk op straat. De groenteman, Leen de Pisang, kwam twee keer per week met zijn vrachtwagentje. De reclameschilder had er ook zijn echte naam op geschreven. De melkboer en de bakker leken wel elke dag te komen. De bakker eerst met een witte bakfiets, later met een VW-bus. Als je niet thuis was, kam hij zeker nog twee keer terug.
Je had ook nog een schillenboer met zo'n knol voor zijn kar. Mocht je suiker geven, maar dat durfde je eigenlijk niet. Er fietste een dorpsomroeper door de straat met een roeptoeter en een koperen belletje. We hadden een heuse putjesschepper die we Bor de Wolf noemden. Met zijn wapperende rode haardos trapte hij huilend als een wolf zijn tankfiets voort.
Bor en zijn tankfiets zijn lang geleden over de horizon verdwenen. Net als de lorrenboeren en kolenboerne en de stoet deken- en veterverkopers. De scharensliepen, orgelmannen, wissellopers, fondsagenten (die wekelijks verzekeringsgeld inden), mensen van de huur (ook wekelijks), de Panoramaman...
Wie verder dan dertig of veertig jaar terugblikt staat ervan versteld hoeveel 'normale' beroepen er zijn verdwenen. Niet meer nodig, weggerationaliseerd, geautomatiseerd en te duur. Niet dat alles vroeger beter was, de werkomstandigheden waren vaak ronduit verschrikkelijk. Wel spreekt er uit de 150 foto's een beroepstrots die we niet meer kennen.
Je was wat je deed.
Gebonden met foam | 216 pagina's | Kleur: Zwart/Wit | Taal: NL | Afmetingen: 16 x 16 cm | ISBN: 9789055944347
Meer dan 30.000 ex van verkocht!
Een schitterend boekje voor de salontafel, maar ook om serieus in te bladeren en te lezen. Bij elk van de (niet altijd) verdwenen beroepen worden minstens een zwart-witfoto en een beschrijving in woorden geplaatst. Vaak zal dit bij oudere lezers herinneringen oproepen. De informatie verschilt per beroep. Bij de biljartballendraaier wordt alleen maar geschreven over een uitoefenaar van dat beroep, die kamerlid werd. Maar dat mag de pret niet drukken: het is en blijft een heerlijk boekje. Behalve de mosselman komen ook beroepen zoals bijvoorbeeld telextypiste, kuiper, tollenaar en kolenboer aan bod.
(Biblion recensie, Wim Kleisen)
Klantenreacties:
Het is een geweldig leuk en interessant boekje over verdwenen beroepen.Het is zelfs nog nup to date. De laatste parlevinker van Europa, Wim van Hooren uit Belfeld, heeft op 1 mei 2008 zijn beroep beëindigd. Alleen heel erg jammer dat er niet bij vermeld is waar en wanneer de vele foto's zijn genomen.
Een heerlijk boek om op de bank ter hand te nemen met aan weerzijden een kind zodat je hen kunt laten zien wat mensen vroeger voor werk deden... Spelenderwijs geef je ze zo een stukje historie mee...
Wat een genot om al die oude beroepen weer terug te zien. Vooral voor de 'ouderen' onder ons roept dit nostalgische herinneringen op! Koopwaardig, ook als geschenk voor vrienden en kenissen.